Category Archives: Migración

MIGRACIÓNS E CRISE HUMANITARIA NO MEDITERRÁNEO

Mércores 28 Agosto 2019

O incumprimento da obrigación dos estados europeos de protexer e respectar o dereito á vida das persoas migrantes e refuxiadas pon de manifesto a necesidade de políticas migratorias garantes dos dereitos humanos. As entidades asinantes reivindican unha gobernanza migratoria respectuosa cos dereitos humanos e que garanta a mobilidade humana. A Asociación Diversidades Acolle, como membro de Red Acoge, asina o seguinte comunicado.

A actual política migratoria dos países europeos e da propia Unión Europea ten como principal obxectivo o peche de fronteiras e o bloqueo á libre circulación de persoas. Ao mesmo tempo, a falta de alternativas a estas políticas migratorias obriga á entrada clandestina ao continente e, portanto, empuxa a miles de persoas a arriscar a súa vida nunha fronteira ou no mar. No primeiro semestre do ano 2019 máis de 800 persoas perderon a vida no Mediterráneo, a pesar de ser o de menor intentos de cruzalo nos últimos 3 anos, por tanto non hai unha crise de chegadas como se está a dicir, senón unha crise de mortes e omisión de socorro.

Son moitos os factores de expulsión que levan a unha persoa á decisión de deixar o seu país, todos relacionados coa pobreza, a desigualdade, a violencia, a discriminación, o cambio climático e a mala gobernanza. A resposta por parte dos Estados membros ás correntes migratorias foi, até agora, aumentar progresivamente os obstáculos á mobilidade con políticas de represión e disuasión que pon o foco na seguridade das fronteiras e non en dar trato humano aos migrantes e protexer os seus dereitos.

As actuais políticas migratorias dos países europeos son un claro exemplo ao ter como principais alicerces a militarización, a disuasión e a externalización do control das fronteiras. A eliminación de misións de procura e rescate de persoas no mar, a criminalización da solidariedade, o peche dos portos ás embarcacións que salvan vidas no mar, a brutalidade policial nas fronteiras, o pago de millóns de euros a países como Libia, Turquía ou Marrocos para que bloqueen nas súas fronteiras ás persoas migrantes forman parte desta táctica de ameaza directa para impedir que estas persoas cheguen aos países europeos.

Fronte ás operacións de salvamento e asistencia humanitaria como o Mare Nostrum, que en tan só 18 meses logrou rescatar a case 100.000 persoas migrantes, recuperar 499 corpos e deter a 728 traficantes; actualmente a UE prioriza a xestión e garda de fronteiras a través dunha moi limitada acción da axencia europea Frontex, aínda que a evolución do orzamento desta Axencia foi incrementándose nestes anos para centrarse na vixilancia das fronteiras, mentres que o orzamento para Salvamento Marítimo conxélase e mesmo se reduce. O rescate de persoas no mar é un labor imprescindible e resulta indigna a omisión ao socorro por parte da Unión Europea, deixando morrer por centos de persoas que tentan cruzar o Mediterráneo. Os Estados han de garantir a axuda a calquera persoa en perigo no mar, sen distinguir por razóns da nacionalidade, o status particular do individuo ou as circunstancias nas que se atopa.

Ante este grave incumprimento das obrigacións internacionais dos Estados con relación a proporcionar socorro e axuda humanitaria e a crise de gobernabilidade da UE, son as organizacións da sociedade civil as que salvan vidas. ONGs formadas por cidadáns e cidadás da Unión Europea que representan todo aquilo que motivou e ilusionou o proxecto europeo de unión nos seus inicios: dignidade humana, solidariedade e conciencia social e que agora nin a UE nin os gobernos dos seus países integrantes parecen lembrar nin practicar. Por iso, débese recoñecer o traballo encomiable e vital que fan. Con todo, a criminalización e persecución destas organizacións forma parte da táctica de disuasión seguida polos Estados, que pretenden poñer fin ás súas accións aducindo que o salvamento crea un factor de atracción, chegando a tipificar como delito esta acción. Unha UE na que non sexa básica a protección da vida de calquera ser humano é unha Unión Europea que non está pensada para as persoas e, por tanto, pon en perigo o concepto de dereitos sociais que proclamaba nos anos da súa fundación para todas e todos.

Como sinalou o Relator Especial de Nacións Unidas sobre os dereitos humanos dos migrantes “A imposición de limitacións á mobilidade é parte do problema e non da solución. A tráxica morte de migrantes en tránsito puxo clara e visiblemente de manifesto a continua ineficacia da xestión das fronteiras… A única solución é adoptar políticas migratorias ben xestionadas que faciliten a mobilidade das persoas migrantes e proporcionen aos Estados os controis de fronteiras que necesitan”.

As fronteiras internacionais non poden converterse en zonas de exclusión ou excepción das obrigacións dos dereitos humanos. Os Estados teñen dereito a exercer a súa xurisdición nas súas fronteiras internacionais, pero deben facelo conforme ás súas obrigacións nesta materia. Os Gobernos non cumpren a obrigación de protexer o dereito á vida de acordo co dereito internacional dos dereitos humanos e o dereito internacional humanitario, realizando violacións sistemáticas dos dereitos humanos nas súas fronteiras, pisando o dereito ao asilo, a protección de menores de idade e de vítimas de trata, e negando a cidadanía a millóns de persoas que son desposuídas dos seus dereitos polo feito de non ter a súa situación administrativa en regra.

Por todo iso, sen facer unha lectura limitada e a curto prazo, débese ter unha gobernanza migratoria respectuosa cos dereitos humanos das persoas e que garanta a mobilidade humana. Ante a dramática situación de miles de persoas que morren no mar, a Unión Europea non pode permanecer impasible e debe levar a cabo unha acción máis sólida, máis predicible e coordinada, con principios, valores e identidade.

As entidades asinantes, ante esta situación, que non se trata dun feito novo, e ao auxe e influencia do populismo xenófobo queremos apelar á responsabilidade e solidariedade dos Estados para que promovan unha política migratoria que protexa os dereitos humanos e liberdades fundamentais en materia de asistencia e acollida, que combata as causas reais das migracións e constrúa convivencia.

Entidades asinantes do comunicado:

  • AcciónEnRed Andalucía
  • Aculco Asociación Sociocultural y de Cooperación al Desarrollo
  • AESCO (América, España, Solidaridad y Cooperación).
  • AAHR No Borders (Asociación Humanitaria de Ayuda al Refugio)
  • Almería Acoge
  • AME Valencia
  • APDH (Asociación Pro Derechos Humanos de Andalucía)
  • ASAD (Asociación Solidaria Andaluza de Desarrollo)
  • Asamblea Feminista Unitaria Granada
  • ASCUA (Asociación Solidaria de Cooperantes Universitarios Andaluza)
  • ASNUCI (Asociación de Nuevos Ciudadanos por la Interculturalidad)
  • ASPA (Asociación Andaluza por la Solidaridad y la Paz)
  • Asociación AYUMEN de Ayuda al menor de Córdoba
  • Asociación de Venezolanos Amigos del Mundo (AVAM)
  • Asociación Marroquí para la Integración de los Inmigrantes
  • Asociación Primero Vivienda Granada
  • CIC-BATÁ
  • Colegio Profesional de Educadores/as Sociales Extremandura
  • Comité Oscar Romero de Cádiz
  • Comunidades Cristianas Populares de Andalucía
  • Comunidades Cristianas Populares de Granada
  • CONGRA (Coordinadora Granadina de ONGDs)
  • Consejo Andaluz de Colegios Profesionales de Trabajo Social
  • Coordinadora 12D En pie de Paz
  • Ecos do Sur
  • Emigrados Sin Fronteras
  • Entreculturas
  • Federación Andalucía Acoge
  • Federación de Asociaciones de Inmigrantes de Bizkaia Fedaib
  • Federación de SOS Racismo
  • Federación Red Acoge
  • Foro Galego de Inmigración
  • Fundación Centro Persona y Justicia
  • Fundación Cruz Blanca
  • Fundación Sevilla Acoge
  • Grupo Cristiano de Acción y Reflexión de Cádiz
  • Irídia, Centro por la Defensa de los Derechos Humanos
  • Itaka Escolapios
  • Jóvenes pensionistas
  • Las organizaciones sociales de redes Interculturales
  • Madre Coraje
  • Mujeres del Mundo Cádiz Conil
  • Munduko Emakumeak Mujeres del Mundo Babel
  • Ojos del Sur
  • Ongi Etorri Errefuxiatuak Bizkaia
  • Oxfam Intermón Granada
  • Plataforma Ciudadana Zona Norte de Granada.
  • Plataforma metropolitana de Granada para la defensa de las pensiones públicas
  • PROEMAID (Asociación Professional Emergency Aid)
  • Provivienda
  • Proyecto Iusmigrante
  • PSICABIS (Asociación Psicología para el cambio y el bienestar social)
  • Red de Acogida del Puerto
  • Red de Economía Alternativa y Solidaria de la región de Murcia.
  • Red Educativa El Varco del Exilio
  • ​Red Española de Inmigración y Ayuda al Refugiado
  • Red Granadina por el Refugio y la Acogida (Redgra)
  • Red Interlavapiés
  • Salud Entre Culturas
  • Semillas de Esperanza
  • Senderos de Maíz
  • Servicio Jesuita a Migrantes (SJM)
  • Sindicato de Periodistas de Andalucía
  • Unión Provincial de CCOO-Granada
  • Unión Provincial UGT Granada
  • Vejer Sin Fronteras

Free Carola

Mediterráneo: Fronte á guerra contra as persoas migrantes, a solidariedade non cederá máis!

Martes 2 Xullo 2019

Denunciamos as políticas dos países europeos que bloquean o acceso á prestación de asistencia humanitaria e ao rescate de persoas no mar e criminalizan ás persoas que defenden o dereito á vida.

Tras 17 días de espera na mar, e tras obter como única resposta os continuos ataques nos medios de comunicación por parte do Ministro de interior italiano Matteo Salvini e o silencio dos estados europeos, Carola Rackete, capitá do SeaWatch 3, a noite do 28 de xuño de 2019, decidiu desafiar a prohibición de atracar no porto da illa de Lampedusa.

O seu obxectivo; salvar a vida de 40 persoas.

En lugar da alegría e o apoio por conseguir este obxectivo, ao entrar en porto o sábado, tivo que sortear o bloqueo dun barco da Mariña italiana que bloqueaba o acceso a porto seguro. Non só iso; á súa entrada, as persoas migrantes e refuxiadas foron desembarcadas e colocadas no “hotspot” da illa. A capitá arrestada e posta a disposición xudicial, pode ser acusada de “axuda á entrada irregular” ou “resistencia ou violencia contra un buque de guerra”, delitos que poden levar 15 anos de prisión e 50,000 euros de multa

 A teatralización e dramatización desta operación de rescate, orquestrada por Matteo Salvini, permítelle apoiar o seu decreto de lei “seguridade bis”, que entrou en vigor o 15 de xuño de 2019 (antes da súa aprobación no parlamento italiano). Un decreto que ten como único obxectivo reforzar a criminalización das migracións e a solidariedade, penalizando aos capitáns de buques e armadores que contraveñan a prohibición de entrada en augas territoriais italianas. Todo iso a pesar de que esta prohibición é contraria aos convenios internacionais ratificados por Italia, que establecen a obrigación de atracar nun lugar seguro para as persoas rescatadas no mar.

 Ante esta vergoñosa situación, a resposta de Europa foi  un silencio enxordecedor durante varios días, que foi roto polo compromiso de Francia, Alemaña, Portugal, Luxemburgo e Finlandia para “distribuír” aos sobreviventes. Un paradoxo nun territorio que aínda tendo 500 millóns de habitantes, necesita de “intercambios diplomáticos intensos” para recoñecer os dereitos fundamentais a 40 persoas.

 As consecuencias da ausencia de resposta engádese á falta de asunción de responsabilidades no rescate por parte dos estados europeos, a cal contribúe ao aumento da taxa de mortalidade no Mediterráneo e tamén ao aumentando a violencia contra as persoas migrantes varadas alén do Mediterráneo, nos países nos que a UE apoia a súa política migratoria, incluída unha Libia en guerra.

 A  ONG que operan o rescate no mar son a resposta cidadá que está a pór luz sobre as fronteiras de Europa, sendo o único freo a esta política de externalización e por isto están a ser atacadas. 

Unha resposta cidadá de mobilización desconforme con estas políticas mortais, que centra a súa mirada no apoio ás persoas migrantes e no recoñecemento de dereitos e pon o foco no feito de que a violencia destas políticas ao longo de 30 anos está a alimentar alimentado ideas racistas e sexistas, como o demostran os lamentables insultos misóxinos contra a capitá Rackete por parte de políticos e moitos cidadáns anónimos.

 No lado positivo, a resposta da cidadanía en Lampedusa, Roma e en moitos máis lugares; varios deputados permaneceron a bordo do SeaWatch3 ata que todos puideron desembarcar; cidadáns e cidadás da illa encerráronse máis dunha semana pedindo que os exiliados sexan desembarcados; lanzáronse convocatorias de mobilización en varias cidades italianas?

Estas mobilizacións non se deteñen en Italia, é o mundo enteiro o que vén do apoio!

Por todo iso, 17 países de Oriente Medio, África e Europa, desde a rede Migreurop solidarizámonos coas persoas migrantes e refuxiadas, con toda a tripulación do Sexa Watch 3, así como con todas as demais persoas que foron criminalizadas polos seus actos de solidariedade nos últimos anos, xa sexan membros de ONG ou pescadores das beiras do sur do mediterráneo.

Sabemos que se a solidariedade é atacada violentamente hoxe, é porque se erixe como un último baluarte contra a guerra contra os migrantes liderados polos estados. A coraxe de Carola Rackete tantas outras activistas menos coñecidas, demostra que solidariedade está lonxe de ser acalada.

Polo dereito á libre circulación de todas as persoas!

Migreurop


Eliana e Alisson con Belén en Catoira. Elaine 2.0

Diversidades Acolle participa no Proxecto Elaine

Consecuencias familiares das longas xornadas de Traballo

O pasado 19 de xuño, a Asociación Diversidades Acolle presentou un relatorio sobre “Consecuencias familiares relacionadas con las largas jornadas de trabajo de inmigrantes y refugiados” nas xornadas do proxecto Elaine celebradas no Concello de Catoira.

A mesa redonda estivo moderada por Belén Arranz, sendo as relatoras Eliana Mendoza e Alisson Castro. O contido da súa intervención pode ser consultado a través das súas achegas:


Foto OIM 2017

Pacto mundial sobre migración

Vigo. 12 decembro 2018. A Asociación Diversidades Acolle, na súa condición de entidade membro da federación Red Acoge, esixe ao Goberno medidas concretas para cumprir o Pacto Mundial sobre Migración para unha Migración Segura, Ordenada e Regular, asinada o día 10 de decembro en Marrakech.

Pacto mundial sobre as migracións

Tras a firma do Pacto, España non pode negar o auxilio a ningunha embarcación que se atope en perigo en alta mar, manter as devolucións sumarias en Ceuta e Melilla, nin continuar o seu actual acordo bilateral con Marrocos.

Como representante da sociedade civil, Red Acoge asistiu á firma en Marrakech do Pacto Mundial para a Migración Segura, Ordenada e Regular. Rubricado polo Estado español, trátase do primeiro gran marco de cooperación multilateral que aborda a gobernanza da migración de forma conxunta, recoñecendo que “ningún Estado pode abordar a migración en solitario”.

O Pacto parte da concepción común de “que a migración é un dos trazos distintivos do noso mundo globalizado, que vincula ás sociedades dentro de todas as rexións e tamén a nivel interregional” e marca 23 obxectivos relacionados coas políticas nas fronteiras, a discriminación e o racismo, os plans de mobilidade laboral e outros aspectos relacionados cos efectos positivos da migración no desenvolvemento dos países.

Hai escasamente un mes, o Ministro de Asuntos Exteriores e Cooperación español anunciaba o compromiso de España co Pacto, compartindo a necesidade de non “enfrontar os numerosos retos ligados ao fenómeno migratorio de formaindividual ou illada”.

A pesar de ser un Pacto “non vinculante xuridicamente” no que se reafirma o respecto á soberanía dos Estados a adoptar as súas propias políticas migratorias, tamén se fundamenta nos tratados internacionais de dereitos humanos que obrigan aos Estados a respectar, protexer e garantir os dereitos humanos de todas as persoas, sen discriminación algunha.

A firma deste Pacto implica non só a abordaxe multilateral da migración, senón un cambio radical nas políticas de disuasión, externalización, militarización e robustecemento da seguridade do control de fronteiras levadasa cabo pola maioría de países, que causaron miles de mortes e supoñen unha grave vulneración do dereito á vida das persoas migrantes.

Tras a firma deste Pacto, o España non pode negar o auxilio a ningunha embarcación que se atope en perigo en alta mar, como sucedía hai tan só unhas semanas no caso do pesqueiro español que rescatou a 12 persoas fronte ás costas de Libia. Tampouco pode manter a práctica das devolucións sumarias como vén facendo até agora na fronteira de Ceuta e Melilla. Nin pode manter un acordo bilateral como o que ten asinado con Marrocos.

En definitiva, o Pacto considera que as fronteiras internacionais non son zonas de exclusión ou excepción das obrigacións dos dereitos humanos. Os Estados teñen dereito a exercer a súa xurisdición nas mesmas, pero deben facelo de conformidade coas súas obrigacións nesta materia.

Por todo isto, Red Acoge insta o Estado español a que desenvolva as medidas concretas necesarias para cumprir cos compromisos asumidos tras a firma do Pacto Mundial para a Migración Segura, Ordenada e Regular, entre elas:

  • Derrogar a Disposición final primeira sobre oRéxime especial de Ceuta e Melilla establecido na Lei de Seguridade Cidadá, queautoriza as devolucións sumarias de inmigrantes detectados na liña fronteirizada demarcación territorial destas cidades.
  • Cumprir en todos os casos coa súa obrigación de “prestar auxilio a calquera persoa que se atope en perigo, independentemente da nacionalidade ou status desas persoas ou as circunstancias en que foron atopadas”. Toda embarcación en perigo debe ser socorrida.
  • Modificar o modelo de cooperación con Marrocos,e poñer fin a unha política de fortalecemento dirixida á contención de todas aquelas persoas que queren chegar aos países europeos, o que supuxo redadas violentas por parte das forzas de seguridade de Marrocos nas zonas e barrios onde se asentan centos de persoas migrantes que chegaron doutros países africanos na súa ruta migratoria.
  • Asegurar a protección xurídica efectiva dos nenos e nenas non acompañados e velar por que se aplique o principio de non devolución e e que se teña en conta o interese superior do neno como consideración primordial, e impartir aos profesionais pertinentes formación e orientación adicionais sobre a determinación do interese superior dos menores.
  • Equiparar os dereitos laborais das traballadoras do fogar no Réxime Xeral da Seguridade Social no marco do Estatuto dos Traballadores.
  • Pechar os Centros de Internamento de Estranxeiros que privan de liberdade ás persoas por feitos que só son faltas administrativas.
  • Desenvolver a Axenda 2035 proposta polo Relator Especial sobre os dereitos humanos dos migrantes como folla de ruta para o cumprimento do Pacto segundo o Dereito Internacional dos Dereitos Humanos.
  • Ratificar a Convención Internacional sobre a Protección dos Dereitos de Todos os Traballadores Migrantes e dos seus Familiares, como principal instrumento do Dereito Internacional dos Dereitos Humanos para a defensa e protección das persoas migrantes.

Red Acoge cre que as políticas cuxo obxectivo é frear e limitar a migración por vez da súa xestión só serven para exacerbar os riscos aos que se expoñen os migrantes e crear zonas de ilegalidade e impunidade nas fronteiras.

De igual maneira considera que ante o aumento dos grupos políticos que manteñen ideas xenófobas e racistas faise necesario máis que nunca un pacto sobre políticas migratorias que poñan no centro os dereitos das persoas.